På laurdag var det ein viktig dag. For Bjørnar. Det er egentlig alle laurdagar OG søndagar - for då er det alltid ein eller annan ekstremt viktig fotballkamp som han MÅ sjå. Eg er sjølvsagt ganske uforståande til at ALLE desse kampane kan vera lika viktige - men har etter mange års ekteskap innsett at akkurat denne kampen kan ikkje eg vinna...! ;)
Uansett - eg pakka ungane i bilen for å få handla litt til helga. Eg hadde sikta meg inn på ein av Aldi-butikkane på Megastores, og planen var klar. No skulle eg hamstra inn melk, juice, iste - ja, kort sagt, essensielle drikkevarer som det går ganske mykje av i huset.
Me kom til Aldi, og Houdini 1 og 2 vart plassert i handlevogna. Me raida butikken, og fekk fyllt opp lageret med x-antall 1,5-liter kartonger. Mor var særs fornøgd med seg sjølv - handlinga vart unnagjort fort og effektivt, og mykje meir behagelig enn å slepa ungar med seg i barnevogn inni lokalbutikken, og så slepa med seg heimatt vogn og kun et par varer kvar dag.
Vel - me hadde akkurat fått betalt, og pakka varene i to stappfulle bæreposar. Eg hadde stø kurs mot heisen ut av butikken, og strena avgårde før ungane skulle begynna med sine sedvanlege "eg vil ha ditt og datt"-rutinar. Og der sa det stopp gitt. Ikkje sånn mentalt, altså, men fysisk. Vogna ville pinadø ikkje gå på fram....!
Eg skjønte ingenting. Lydnivået til Knoll og Tott byrja å auka kraftig, for korfor i alle dagar stoppa mamma på ein sånn ufin måte? Så ser eg kva som er gale..... Framme på eine hjulet er det montert ein raud dings. Og etter å ha kasta paniske blikk rundt i butikken, og konstantert at vogna ikkje gjekk på fram for alt i verden - så skjønte eg det.... Det var lås på hjula - lås, som fungerte sånn at ein ikkje SKULLE kunna kjøra den helsikes (pardon my french) vogna ut av butikken!
Og eg hadde ingen back-up plan klar. Trilla til Ylva låg oppe i 3. etg av parkeringshuset, i bilen - som me nødvendigvis måtte komma oss opp til! Og eg var nødvendigvis nødt til å få med meg både varer og ungar oppatt til bilen samtidig.... OK, det var i grunn berre ein ting å gjera - stålsetta seg, mobilisera alt av musklar og viljekraft ein kunne klara, og setja i gong.
Så med
blytunge posar, hengande på håndledda, og med godt bøygde knær - for ein måtte jo nå ned til tidligare nevnte Houdini 1 og 2, og hverken Ylva eller Joakim er spesielt høge når ein skal gå på denne måten, og så slepa ungar og posar med seg oppatt i bilen.... Håndledda verka... Skuldrene verka... Topplokket kokte - og eg hadde nokre særs gode idear om kva eg kunne gjort med dei som fant opp den forbaskade hjullåsen....!
Men me kom oss heilskinna gjennom både rulletrapper, heis og parkeringsplass - og innatt i bilen. Og så lurte mannen på kvifor i alle dagar eg var så
sur når eg kom heimatt....! Neste gong skal eg sende han avgårde på samme "oppdraget, så får me sjå koss det går! :P
